Dechrau Eto yn 50
Bu bywyd chwaraeon unwaith. Drwy'r ysgol ac i mewn i'n hugeiniau, roedd chwaraeon jyst yn rhan o fywyd. Egnïol, cystadleuol, bob amser yn symud.
Yna daeth anafiadau pen-glin. Nid y math sy'n diflannu ar ôl ychydig wythnosau, ond y math sy'n gwneud i chi feddwl yn dawel a yw'r rhan honno o'ch bywyd drosodd.
Yna daeth gwaith. Plant. Bywyd. Blynyddoedd yn pasio. Yn raddol daeth chwaraeon yn rhywbeth i'w gofio yn hytrach na rhywbeth i'w wneud.
Newidiodd beic hynny. Wedi'i brynu yn gynnar yn eu 50au, i ddechrau'n fwy o ysgogiad na chynllun mawr, cafodd ei feicio'n nerfus i ddechrau ac yna'n amlach. Dilynodd rhedeg ychydig flynyddoedd yn ddiweddarach. Roedd yn araf, yn lletchwith a dim byd tebyg i redeg ddeg mlynedd ar hugain ynghynt.
Yna daeth y pwll nofio. Ac un o'r ugain munud fwyaf gostyngedig o'r daith gyfan.
"Mae meddwl y gallwch chi nofio a bod yn wirioneddol alluog i nofio yn ddau beth gwahanol iawn."
Roedd anadlu'n drwm wrth y wal, wedi'i syfrdanu'n wirioneddol gan pa mor anodd y gallai rhywbeth mor amlwg syml fod, yn drobwynt. Dyna'n union pam mae'r bennod nofio'n bodoli.

